Geçtiğimiz hafta başlatılan “Kıyafet Yardım” kampanyası, aslında hepimize çok tanıdık bir duyguyu hatırlattı.
Hani şu deprem günlerinde yaşadığımız o duyguyu…
Kahramanmaraş Depremleri sonrasında belediyelerin başlattığı yardım kampanyalarını hatırlayın. İnsanlar ellerinde poşetlerle, kolilerle sıraya girmişti. Kimi çocuğunun küçülen montunu getirmişti, kimi hiç giyilmemiş kazağını… Kimse “Ben ne kadar yardım edebilirim?” hesabı yapmıyordu. Herkes elinden geleni yapıyordu.
İşte Yomra’da geçtiğimiz hafta başlatılan kampanya da tam o duyguyu canlandırdı.
Büyük reklamlarla, gösterişli organizasyonlarla değil… Sakin, düzgün ve samimi bir çağrıyla.
Vatandaş getirdi. Belediye topladı. Kıyafetler temizlendi, tasnif edildi, düzenlendi. Ve dün itibarıyla ihtiyaç sahibi ailelerin ücretsiz olarak temin edebileceği gün geldi. Üstelik kimseyi rencide etmeden, belirlenen sayı dâhilinde, düzenli bir organizasyonla.
Bazen belediyecilik deyince aklımıza sadece yol, kaldırım, park, proje geliyor. Oysa işin bir de böyle bir tarafı var. İnsan odaklı, sessiz ama etkili çalışmalar…
Mustafa Bıyık’ın bu tarz sosyal çalışmaları, Yomra’daki dayanışma kültürünün tesadüf olmadığını gösteriyor. Çünkü dayanışma talimatla oluşmaz. Güvenle oluşur. İnsanlar bir kuruma güveniyorsa, o kurumun çağrısına karşılık verir.
Bu kampanya sadece kıyafet dağıtımı değil.
Bu, “Biz birbirimizi unutmuyoruz” mesajıdır.
Kimseyi mahcup etmeden yardım ulaştırmak, yardımı alanı da vereni de korumak… İşte belediyeciliğin en ince noktası burada başlıyor.
Kısacası…
Bazen en büyük hizmet, bir ailenin yüzündeki sessiz tebessümdür.
Ve o tebessüm, asfalt kadar, beton kadar gerçektir.