Eline mikrofonu, kamerası alan soluğu stadyum önünde aldı. Sanki herkes bir anda saha muhabiri oldu. Elbette kimsenin özgürlüğüne diyecek sözümüz yok; isteyen konuşur, isteyen sorar. Ancak özgürlük ile akıl tutulması arasındaki çizgi de bu kadar mı kaybolur?
Gelinen noktada, Trabzonspor’un kendi stadının önünde yapılan röportajlarda “Şampiyon Fenerbahçe mi olsun, Galatasaray mı?” soruları soruluyor. Yanlış duymadınız. Trabzonspor stadında, Trabzonspor taraftarına… Bu sorunun burada sorulmasının ne anlamı var? Kime ne faydası var? Bu şehirde, bu statta, bu duyguların ortasında bu soruyu sormak hangi aklın ürünü?
Belli ki mesele futbol değil, mesele mikrofonu tutan elde. Bir soru sorayım da dikkat çekeyim, bir video düşeyim de etkileşim alayım mantığı, işi içinden çıkılmaz bir noktaya sürüklüyor. Trabzonspor-Fenerbahçe maçının ardından konuşulması gereken kurulan kadrodur, oyundur, mücadeledir, sahada yaşananlardır. Ama biz ne yapıyoruz? Rakiplerin şampiyonluk hesaplarını Trabzonspor stadının önünde tartıştırıyoruz.
Sonra da “Bu şehir neden geriliyor?” diye soruyoruz. Bu işin cılkı çıktıysa, sebebi tam olarak budur. Her yerin, her zamanın ve her sorunun bir yeri vardır. Trabzonspor stadının önü, başkalarının şampiyonluk fantezilerinin sahnesi değildir.