Altın fiyatlarında son günlerde yaşanan hareketlilik Trabzon’da kendini çok net hissettirdi. Dün sabah gram altın 6 bin 225 TL seviyesinden güne başlayınca, vatandaşın refleksi gecikmedi. Sabahın erken saatlerinde kuyumcuların önü doldu.
Sebep belli.
Fiyat düşmüşken almak.
Ama işin ilginç tarafı tam da burada başladı.
Vatandaş altın almak için kuyumcuya gitti ama çoğu yerde aynı cümleyle karşılaştı:
“Gram yok… çeyrek yok…”
Sadece merkezde değil, ilçelerde de tablo farklı değildi. Hatta bazı kuyumcularda iş daha ileri gitti. “Gelecek ama onlar da rezerve” denilmeye başlandı. Yani altın daha vitrine çıkmadan alıcısını bulmuştu.
Açık konuşmak gerekirse bu çok alışılmış bir durum değil.
Normalde fiyat düşünce ürün bol olur, alan seçer. Ama burada tam tersi yaşandı. Fiyat düştü, talep patladı… ama ürün yok. Ya da en azından vatandaşa yok.
Günün ilerleyen saatlerinde fiyatlar tekrar yukarı yönlü hareket edince, bu yoğunluk da doğal olarak azaldı. Yani klasik tablo yine oluştu: Düşerken al, yükselirken bekle.
Ama burada asıl konuşulan başka bir konu var.
Vatandaşın aklındaki soru şu:
Madem bu kadar satış var… bu satışların kaydı nerede?
Kuyumcudan eli boş çıkan yok deniyor. Ama aynı vatandaş, “fiş kesiliyor mu?” diye de soruyor. Üstelik herkesin bildiği bir gerçek var: Bu sektörde kredi kartı çoğu yerde geçmiyor. Nakit dönüyor.
Şimdi burası önemli.
Devlet son dönemde en küçük işletmeye kadar denetimi artırmış durumda. Çay ocaklarına bile vergi defteri açtırıldığı konuşuluyor. Her kuruşun hesabı soruluyor. Peki aynı hassasiyet kuyumcularda da var mı?
İşte asıl tartışma burada başlıyor.
Kimse açık açık konuşmuyor belki ama sahada bu soruyu soran çok. Çünkü ortada ciddi bir hareket var. Ama bu hareketin ne kadarının kayıt altında olduğu, ne kadarının görünmediği belirsiz.
Altın düştü, Trabzon koştu.
Ama görünen o ki mesele sadece altın almak değil.
Biraz da sistemin nasıl işlediği.