“Erdem, iki aşırılığın ortasındadır.”
— Aristoteles
Aristoteles’in asırlar önce tarif ettiği bu denge hali, bugün Türk futbol kamuoyunun en çok kaybettiği meziyetlerden biri hâline gelmiş durumda. Kulüp takımlarında sıkça yaşadığımız; kazanıldığında ölçüsüz övgü, kaybedildiğinde ölçüsüz öfke üretme davranışını, milli takım söz konusu olduğunda da görüyoruz. İfrat (sürekli kusur aramak, iyi yönleri görmezden gelmek) ile tefrit (hiç eleştirmemek ya da gerekli eleştiriden kaçınmak) arasında gidip gelen bu sosyolojik tavırın modern karşılığı çoğu zaman “toksiklik” olarak karşımıza çıkıyor.
Milli takım tarihinin en karakterli takımı,
En yetenekli kadrosu,
Avrupa’nın beş büyük liginde en çok oyuncu bulunduran milli takımı,
Finaller hayal ettiren kadrosu…
Bu cümleler; EURO 2024 Avrupa Futbol Şampiyonası performansıyla başlayan, Uluslar Ligi ile devam eden ve 2026 Dünya Kupası biletiyle taçlanan süreçte sıkça duyduğumuz övgü ifadelerinden yalnızca birkaçı.
2026 Dünya Kupası’ndaki ilk rakibimiz Avustralya’ydı; alınan mağlubiyetin ardından duyduğum cümleleri ise tek tek sıralamak istemiyorum. Zaten bunu yapmak da kolay olmazdı. Öyle bir noktaya gelindi ki, maçtan sonra milli takımı eleştirenler arasında olmaktan bile utanır hâle geldim.
“Biz bu grubu bir sonraki maça kadar yerden yere vurmazsak, bunlar diğer maçları da umursamazlar!”
Şeklindeki, oyuncuların meslek ahlakını küçümseyen ve insan onurunu hiçe sayan yorum ise en çok üzen örneklerden biri oldu.
“Öfke, bir an için delilik yaşatır.”
— Horatius
Duygular, bazen insanı kontrol altına alarak aklı selim davranmasına engel olabiliyor. Yarın Paraguay ile karşılaşacak olan Ay-Yıldızlı takımımızın kazanarak Türk kamu oyunu ifrattan tekrar tefrite döndürmesi en büyük temennim. En azından bu her şeyi toz pembe gören alan daha huzur verici.
Allah yardımcıları olsun.